Wat is de behandeling

Er bestaat geen geneesmiddel dat het herpesvirus helemaal uit het lichaam laat verdwijnen. Daarom kan het virus steeds weer de kop op steken. Een goede lichamelijke en geestelijke conditie draagt bij aan vermindering van het aantal aanvallen. Pijnstillende middelen zijn zelden nodig. Het gebruik van gewone crèmes heeft meestal niet al te veel effect.

Er zijn wel middelen beschikbaar die effect hebben op de duur van de aanvallen, zoals valaciclovir (Zelitrex™), aciclovir (Zovirax™) en famciclovir (Famvir™). Deze stoffen remmen de vermenigvuldiging van het virus in het lichaam en voorkomen daardoor verdere uitbreiding van de aanval. De ernst van de klachten vermindert en de duur van de aanval wordt verkort. Het is wel belangrijk dat je zo snel mogelijk na het begin van de aanval begint met de behandeling. De middelen zijn op doktersrecept verkrijgbaar. De dosering is afhankelijk van de klachten en van het aantal aanvallen per jaar.

Er is een aantal mogelijkheden:

• Behandeling van acute aanvallen. Gedurende vijf dagen meer keren per dag een tablet. Met name de eerste aanval kan heftig verlopen.
• Bij vaak terugkerende en/of ernstige aanvallen kan je gedurende een lange periode dagelijks tabletten slikken (onderhoudsdosering).
  Momenteel zijn alleen valaciclovir (Zelitrex™), 1 keer per dag een tablet, en aciclovir (Zovirax™), 2 keer per dag een tablet, geregistreerd voor dit type behandeling. Valaciclovir (Zelitrex™) en penciclovir intraveneus (Famvir™ i.v.) zijn ook geregistreerd bij de behandeling van herpes genitalis bij hiv-geïnfecteerde patiënten.
• Het kan handig zijn altijd (een recept voor) een kuur voor enkele dagen bij de hand te hebben en met het innemen van de tabletten te beginnen bij de eerste verschijnselen van een aanval. Voor een goede behandeling is het belangrijk dat de arts weet hoe vaak je een aanval van herpes genitalis hebt en hoe ernstig de aanvallen zijn. Als het afweersysteem is verzwakt, zoals bijvoorbeeld bij een hiv-infectie, is de bovenstaande behandeling niet altijd toereikend. Soms moet dan langer worden behandeld of krijg je een hogere dosering. Als je openhartig spreekt over je problemen als gevolg van herpes, is de arts beter in staat om goede informatie te geven.
  

Bron: soa aids nederland

Behandeling tijdens de zwangerschap
Een eerste episode van herpes genitalis tijdens de zwangerschap kan ernstige gevolgen hebben voor de pasgeborene, en vereist een gespecialiseerde aanpak.
De behandeling van herpes genitalis tijdens de zwangerschap heeft als doel de symptomen bij de zwangere vrouw te verlichten, maar ook het risico van neonatale herpes te verminderen gezien deze kan gepaard gaan met neurologische complicaties welke mogelijk fataal zijn. Ongeveer 85% van de gevallen van neonatale herpes zijn inderdaad te wijten aan een perinatale transmissie van het virus tijdens een bevalling langs vaginale weg. Het risico is bijzonder hoog wanneer de vrouw een primo-infectie ontwikkelt tijdens het derde zwangerschapstrimester.

• In geval van een eerste episode van herpes genitalis tijdens het eerste trimester van de zwangerschap kan een behandeling met aciclovir overwogen worden. Hoewel aciclovir niet geregistreerd is voor gebruik tijdens de zwangerschap, tonen de beschikbare gegevens geen verhoging van het aantal misvormingen bij de kinderen wiens moeder tijdens de zwangerschap werd behandeld met aciclovir.
  Bij een voldragen zwangerschap gebeurt de bevalling in het algemeen langs vaginale weg, tenzij er op dat ogenblik letsels zijn: in dat geval zal de bevalling met een keizersnede gebeuren.
  
• In geval van een eerste episode van herpes genitalis tijdens het derde zwangerschapstrimester moet de bevalling met keizersnede gebeuren gezien het risico van transmissie van de infectie naar de pasgeborene. Er zijn onvoldoende gegevens beschikbaar over de doeltreffendheid van de antivirale middelen op het einde van de zwangerschap. Indien de bevalling toch langs vaginale weg gebeurt, wordt een behandeling met aciclovir gestart, oraal bij de moeder en intraveneus bij het kind.

Bron: gezondheid.be