Hoe wordt de diagnose gesteld

De diagnose van een HSV-infectie van huid en slijmvliezen wordt meestal gesteld op grond van de aanwezige verschijnselen.
Door middel van laboratoriumonderzoek, zoals microscopisch onderzoek, viruskweek en DNA-technieken kan de diagnose worden bevestigd.

Bron: Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie

Vaak kan bij een typisch verlopende herpes genitalisinfectie een klinische diagnose gesteld worden. Soms is de klinische diagnose veel moeilijker, bijvoorbeeld bij een atypische presentatie zoals rhagadiforme herpeslaesies. Ook verloopt een groot aantal infecties asymptomatisch. Diagnostiek door laboratoriumonderzoek verdient dan de voorkeur.

De viruskweek was vroeger de gouden standaard voor het aantonen van HSV-infecties. Een gevoeliger techniek is de nucleïnezuur amplificatietechniek (PCR). Deze techniek wordt volgens consensus (Soa Aids Nederland, NVDV, WHO en CDC) aanbevolen als eerste keus diagnosticum bij genitale herpes en voor het onderzoek van liquor bij verdenking op HSV-meningitis.

Ook zijn HSV-typespecifieke antistoftests beschikbaar. Deze kunnen worden gebruikt bij partners van HSV-positieve patiënten, zwangeren, en hoogrisico patiënten. Deze tests zijn echter in Nederland nog nauwelijks voorhanden. Screenen op asymptomatische HSV-infecties wordt niet aanbevolen, ook niet tijdens de zwangerschap.

Bron: Soa Aids Magazine