Ongeveer 25 procent van alle Amerikaanse vrouwen is besmet met 1 van de herpestypes. Eens geïnfecteerd blijft het virus in het lichaam en hoewel sommige mensen nooit of zelden een uitbraak van deze pijnlijke blaasjes hebben, is het voor anderen een steeds terugkerende ziekte. Bovendien is het heel gevaarlijk voor baby’s wanneer het virus wordt doorgegeven tijdens de geboorte. Er is anno 2012 nog steeds geen geneesmiddel tegen herpes, enkel antivirale medicatie kan helpen bij het voorkomen en verzachten van uitbraken. Het afremmen van verdere besmettingen krijgt daarom prioriteit, maar blijkt moeizaam te verlopen.

Studie
Onderzoekers evalueerden meer dan 8.300 vrouwen tussen 18 en 30 jaar die negatief waren voor antilichamen van zowel herpes type 1 (dat zich manifesteert in de vorm van koortsblaasjes maar ook genitale herpes kan veroorzaken) als type 2 (beter gekend als genitale herpes). Ongeveer 3.800 van deze deelnemers werden gevaccineerd met het experimentele vaccin, genaamd glycoproteïne D. Eerdere studies suggereerden namelijk dat dit het antwoord zou kunnen zijn op genitale herpes.

Teleurgesteld
De wetenschappers volgden de proefpersonen gedurende 20 maanden op en uit deze analyses bleek dat het vaccin slechts gedeeltelijk effectief was in het voorkomen van herpes type 1 na 2 of 3 dosissen. Op type 2 bleek het zelfs helemaal geen effect te hebben. Alles samen kon het vaccin – in tegenstelling tot de prognoses – de verwachte besmettingen binnen de groep van gevaccineerde vrouwen terugschroeven met 35 procent.

Dokter Belshe, directeur van het Saint Louis University Center for Vaccine Development en co-auteur van deze studie was niet tevreden met de bevindingen: “De teleurstellende resultaten zijn onbegrijpelijk. We vatten niet dat deze resultaten zo sterk afwijken van veelbelovende eerdere onderzoeken”.

Effect
Verder kunnen ze ook niet verklaren waaraan het verschil in effectiviteit te wijten is, of anders: waarom het vaccin wel schijnt te helpen in de strijd tegen herpes type 1 maar niet tegen type 2. In de publicatie staat dan ook te lezen dat nog veel extra onderzoek noodzakelijk zal zijn vooraleer er ooit een herpesvaccin voor algemeen gebruik op de markt zal komen. (lf)

Bron: hln.be

Onderzoekers van de University of Utah denken dat terugkerende, ernstige koortslippen een erfelijke oorzaak hebben. Een koortslip is een uitslag van blaasjes rond of op je lippen, veroorzaakt door het herpes simplex virus type 1 (HSV-1). Meer dan 90 procent van de bevolking is drager van het virus, dat sluimert in zenuwknopen in de huid. Slechts een derde krijgt regelmatig een koortslip.

Uitbraak

Het virus wordt actief onder invloed van bepaalde factoren. De onderzoekers vonden een gen, C21orf91, dat verband houdt met hoe vaak iemand een koortslipuitbraak krijgt. Dit gen bepaalt voor 21 procent hoe gevoelig je bent voor koortslippen. Verder vergroten omgevingsfactoren het risico op een koortslip, zoals zon en stress. Er zijn nog geen middelen die een koortslip kunnen voorkomen. Er zijn alleen middelen te koop waarmee je kunt proberen de koortslip iets sneller over te laten gaan. Mogelijk leidt dit onderzoek in de toekomst tot medicatie waarmee je een koortslip wel kunt voorkomen.

Bron: NU.nl

Het vermoeden bestaat al langer dat MS wordt uitgelokt door een virus bij mensen die genetisch gevoelig zijn. Het is de eerste keer dat een mogelijk verband met het herpes-virus wordt aangetoond.

Bron: Gezondheid.be

Gordelroos komt relatief vaak voor bij mensen bij wie het immuunsysteem niet optimaal functioneert, bijvoorbeeld bij patiënten met een hiv-infectie of met een reumatische aandoening. Omdat er steeds meer aanwijzingen komen dat ook bij COPD-patiënten de werking van het immuunsysteem is verstoord, wilden Yang en collega’s uitzoeken of deze patiëntengroep eveneens een verhoogd risico heeft op gordelroos.

De onderzoekers maakten in dit cohortonderzoek gebruik van een databank van het Taiwanese nationale ziekenfonds. Zij vergeleken de 8486 patiënten bij wie in 2004 of 2005 COPD was gediagnosticeerd met een groep van 33.944 mensen zonder COPD. Daarbij werd in de groep COPD-patiënten onderscheid gemaakt tussen patiënten die wel of niet behandeld werden met glucocorticoïden, omdat deze middelen de immuunrespons ook onderdrukken.

Bij 324 patiënten uit de groep COPD-patiënten en bij 759 personen uit de controlegroep ontstond gordelroos tijdens de follow-up. De incidentie per 1000 persoonsjaren was daarmee respectievelijk 16,4 en 8,8.

Vergeleken met de groep zonder COPD werd in de totale groep COPD-patiënten een verhoogd risico gezien op het ontstaan van gordelroos (hazardratio (HR): 1,68). Opgesplitst in groepen was het risico op het ontstaan van herpes zoster het grootst bij patiënten die oraal ingenomen glucocorticoïden gebruikten: HR: 3,00. Bij patiënten die behandeld werden met inhalatieglucocorticoïden of helemaal niet met glucocorticoïden behandeld werden bedroeg de HR 2,09, respectievelijk 1,67.

De bevindingen suggereren dat ook bij COPD-patiënten een verstoord immuunsysteem leidt tot een verhoogd risico op gordelroos, stellen Yang en collega.’s. Omdat deze ziekte gepaard kan gaan met ernstige morbiditeit raden zij aan om patiënten met COPD te vaccineren tegen gordelroos.

Bron: Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde/ (Bijdrage: Twan van Venrooij.)
Bron Herpes Lotgenoten: MedicalFacts.nl

De meeste mensen zijn ooit besmet met het virus, maar het hoeft niet bij iedereen tot uiting (als een koortslip) te komen. Echter, bij sommige mensen reactiveert het virus en produceert terugkerende koortsblaasjes, vaak op dezelfde plek. Ben je eenmaal geïnfecteerd dan zal je het virus niet meer kwijtraken

Op dit moment zijn wetenschappers van het Chicago Centre for Facial Plastic Surgery aan het onderzoeken hoe ze met Botox het probleem kunnen behandelen.

Mannen en vrouwen die dit probleem hebben krijgen om de drie maanden een jaar lang een injectie van het gif. Botox verlamt de spieren. De theorie is dat Botox de reactivering van het virus zal stoppen door de zenuw waar het virus sluimert te blokkeren.

De artsen zorgen ervoor dat de stof niet in de belangrijkste spier van de lip terechtkomt, omdat dit de beweging in de lip kan beperken.

Bron: healthylives.nl

De relatie tussen herpes – bekend van de koortslip – en schizofrenie werd wel al vermoed, maar was nog niet eerder direct aangetoond. De Nederlandse Janine Doorduin legt het verband nu wel in haar proefschrift, waarop ze gisteren aan de Rijksuniversiteit Groningen promoveerde.

Schizofrenie is een psychiatrische aandoening die zich bij één op de honderd mensen openbaart. De symptomen lopen uiteen van verminderde motivatie en concentratieproblemen tot psychoses. Vast staat dat er een genetische basis is voor schizofrenie, maar het is nog onduidelijk wat nu precies bepaalt of iemand die er genetisch gevoelig voor is, ook daadwerkelijk klachten ontwikkelt.

Doorduin en haar collega’s leverden als eersten direct bewijs voor de hypothese dat het herpesvirus daarbij een rol kan spelen. ‘Naar schatting 70 procent van alle mensen draagt het virus bij zich’, vertelt Doorduin. ‘Maar meestal is het latent aanwezig. Het virus nestelt zich in neuronen en wordt pas actief onder bepaalde omstandigheden, bijvoorbeeld bij stress.’

Doorduin toonde met behulp van PET-scans aan dat er bij schizofreniepatiënten die in een psychotische periode zitten, een actief herpesvirus aanwezig is in de hersenen. Of het omgekeerde ook het geval is – dat aanwezigheid van een actief herpesvirus in de hersenen altijd tot een psychose leidt – durft Doorduin nog niet te zeggen. ‘Waarschijnlijk speelt ook hier genetische gevoeligheid een rol’, zegt ze.

Experimenten met ratten leverden nog een aantal interessante aanwijzingen op. ‘Als je de hersenen van ratten infecteert met het herpesvirus’, zegt Doorduin, ‘dan heeft dat een effect dat lijkt op wat we zien bij schizofreniepatiënten. De dieren worden bijvoorbeeld hyperactief. Geef je ze vervolgens antipsychotica die schizofreniepatiënten ook krijgen, dan neemt de ontsteking in de hersenen af, evenals het afwijkende gedrag.’

Bron: De Standaard Online

Aangezien deze deeltjes slechts 125 nm (ongeveer één tienduizendste van een millimeter) groot zijn, kan men ze niet met een gewone lichtmicroscoop bestuderen. Met behulp van tastmicroscopie kunnen ze nu wel zichtbaar worden gemaakt. Het grote voordeel van deze techniek boven elektronenmicroscopie is dat deeltjes gewoon in vloeistof kunnen worden bestudeerd (net zoals in de cel). Verder is het mogelijk om met de tastmicroscoop virusdeeltjes daadwerkelijk aan te raken en mechanisch te manipuleren.

Naar schatting 90% van de bevolking is besmet met het herpesvirus en naast een onschuldige koortslip kan het herpes simplex virus ook genitale herpes en zelfs hersenontsteking met fatale afloop veroorzaken. Daarom wordt er wereldwijd intensief onderzoek gedaan naar dit virus.

De onderzoekers uit Amsterdam hebben de deeltjes één voor één gekraakt, ofwel `platgedrukt’. De kracht die nodig is om ze te pletten geeft informatie over de elastische en mechanische eigenschappen van deze deeltjes. De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het prestigieuze tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences en heeft het mechanisme aan het licht gebracht dat er voor zorgt dat de wanden van het herpesvirus worden versterkt.

Dit versterkingsmechanisme treedt in werking tijdens het virusrijpingsproces (rijpingsproces: het assembleren en inpakken van het virale DNA in de virusmantel). De onderzoekers hebben, in dit mede door NWO gefinancierde project, ondermeer ontdekt dat de versteviging van de virusmantel plaatsvindt op de twaalf hoekpunten van de icosaëdrische (regelmatig twintigvlak) capsides. Het ontrafelen van het rijpingsproces zal helpen bij het gebruik van herpesvirussen als vector om gericht kankercellen aan te vallen en uiteraard om herpesinfecties te bestrijden.

Bron: Nieuwsbank.nl

DEINZE – Tessa Vallaeys (24) had haar pasgeboren baby nog maar juist liefdevol gekust en geknuffeld toen bleek dat ze haar zoontje ongewild besmet had met het herpesvirus. ‘Een koortsblaas lijkt onschuldig, maar tien dagen later hebben we Xander begraven.’

Enkele weken geleden was het overlijden van een pasgeboren Britse baby wereldnieuws: het meisje had een kus gekregen van haar moeder die herpes had en was aan het virus bezweken (Het Nieuwsblad/De Gentenaar 28 februari) . In reactie daarop contacteerde een Vlaamse moeder onze redactie om haar gelijkaardige, tragische verhaal te doen.

De kleine Xander was amper tien dagen oud toen hij stierf, begin 2007. Alles begon met een onschuldig blaasje op zijn hoofd. ‘Zoals elk kersverse moeder was ik een beetje ongerust’, vertelt Tessa Vallaeys uit Astene, deelgemeente van Deinze. ‘De kinderarts zei dat we ons geen zorgen moesten maken. Het was een geboortevlekje, meer niet. Tot ik later op de dag nog zo’n blaasje opmerkte. Plots wist onze dokter het allemaal niet meer zo goed. We moesten meteen naar de dermatoloog en naar het laboratorium.’

Nog vóór Tessa en haar man het goed en wel beseften, was hun kind getroffen door het herpesvirus. Dat sluimert in het bloed, wacht tot de weerstand van het lichaam minimaal is en breekt dan uit. Voor volwassenen iets onschuldigs, want bijna vier op de vijf hebben wel vaker last van koortsblazen.

Maar voor baby’s, die zo al minder weerstand hebben, is het risico een pak groter. Hoewel, het komt zelden voor dat een baby er aan sterft. ‘Bij ons heeft het noodlot toch toegeslagen. Op 5 januari ben ik bevallen. Tien dagen later, op 15 januari, is Xander in mijn armen gestorven’, zegt Tessa.

‘Ook wij hadden nooit gedacht dat die blaasjes uiteindelijk zijn dood zouden betekenen. De dokters hebben ons achteraf verteld dat ze één keer per jaar een baby’tje binnenkrijgen met zo’n virus. Maar dan nog sterven die kindjes daar niet aan. Toen wij na zeven dagen in het ziekenhuis naar huis mochten, hadden de dokters ons ook gerustgesteld. Xander had herpes, zoals een koortsblaas, zeiden ze ons. We moesten ons zeker geen zorgen maken. Een siroopje geven en alles zou in orde komen.’

‘Toen Xander plots niet meer at, dachten we dat het aan de papflessen lag. Of aan de melk. Maar wat we ook deden, niets hielp. Hij begon zelfs een beetje vreemd te kreunen. Wanhopig zijn we toen opnieuw naar het ziekenhuis gegaan, waar ze bloed begonnen te prikken en echo’s namen. Plots zagen we de paniek in de ogen van die dokter. Er was iets ernstigs aan de hand en onze Xander moest onmiddellijk naar het UZ in Gent.’

‘Ik krijg nog tranen in de ogen als ik eraan terugdenk. Ze hadden hem in een speciaal isolatiekamertje gelegd. Buisjes in zijn neus, op zijn hoofd, zijn armen, zijn navel. We moesten een schort en een masker dragen. Vreselijk om je kind zo te zien.’

‘Dat virus had op één, twee, drie het leven van dat kleine ventje verwoest. Zowel zijn lever, nieren, longen als hersenen waren aangetast. In feite was elk orgaan in zijn lichaam getroffen. De professor kwam naar ons toe en toen wisten we het eigenlijk al. Alleen een wonder kon hem nog redden. En dan nog zou hij verder leven als een plant. Ik was verdorie juist tien dagen moeder. Ik verzeker je, dan moet je even gaan zitten.’

Diezelfde nacht nog stierf Xander. Officieel aan een combinatie van het herpesvirus en een griepje. ‘Maar de dokters hebben ons gezegd dat het virus zijn dood is geworden. Ik was totaal van slag. Alsof ik naar een slechte film zat te kijken. De ene dag was ik nog een zorgeloze moeder en nauwelijks 24 uur later was ik mijn baby kwijt. Mensen kregen ons geboortekaartje en amper een dag later viel een doodsbrief in de bus. Zoiets gebeurt normaal gezien niet.’

‘Ik ben er vrij zeker van dat ik diegene ben die dat virus heb doorgegeven, maar ik kan me er niet schuldig om voelen. Het is onbewust gebeurd. Door een kus of inwendig, via de placenta. Ze hebben het nog verder willen onderzoeken via een autopsie, maar dat hebben we geweigerd. Onze Xander zag er zo al slecht genoeg uit, ze moesten er niet nog eens in gaan snijden.’

Intussen is Tessa opnieuw mama geworden, al verliep ook dat niet vlekkeloos. ‘Liander was één dag oud of we zagen ook bij hem van die blaasjes. Ook herpes. Als ik het zelf niet had meegemaakt, ik zou het zelf niet geloven. Mijn hart sloeg tegen honderd per uur, maar we waren wel dubbel zo alert natuurlijk.’

‘Gynaecologen waarschuwen voor van alles en nog wat, maar niet voor herpes of een koortsblaas’, zegt Tessa. ‘Daarom wil ik tegen alle moeders met een pasgeboren baby zeggen: wees voorzichtig als je dat virus hebt. Ik wens niemand de gruwel toe die wij hebben meegemaakt.’

Bron: Het Nieuwsblad

Toen de Britse Ruth Schofield (35) haar pasgeboren baby zoende, was dat ongewild met een doodskus. De kersverse moeder had herpes en tegen zo’n hardnekkig virus was haar dochtertje nog lang niet opgewassen. ‘Hier waarschuwen we elke moeder voor’, zeggen Vlaamse gynaecologen.

De kleine Jennifer was amper elf dagen oud toen ze stierf. Vlak na de geboorte leek de baby kerngezond, maar nauwelijks enkele dagen later staken de eerste foute signalen de kop op: Jennifer had weinig honger en sliep meer dan normaal. Er volgde een resem tests, maar het ging alleen maar bergaf met haar gezondheid. ‘En toch hebben we het nooit echt zien aankomen’, zegt mama Ruth Schofield uit het Britse Lancaster. ‘De dag dat mijn meisje stierf, was voor ons een complete shock. Je kind verliezen: erger kan een mens niet meemaken.’
De autopsie die een paar dagen na de dood volgde, maakte veel duidelijk. Zowat veertien dagen voor de bevalling had Ruth het herpesvirus opgelopen. Ze kreeg enkele koortsblaasjes en zonder het goed en wel te beseffen, had ze het virus doorgegeven aan kleine Jennifer. Die had nog geen antilichaampjes kunnen aanmaken en was dus nog niet sterk genoeg om het virus te lijf te gaan. ‘Had ik geweten dat dat virus zo gevaarlijk was…’, zucht mama Ruth. ‘Dat is het ergste, te weten dat ik het eigenlijk had kunnen voorkomen. In feite had Jennifer er nog moeten zijn.’
Volgens studies dragen bijna vier op de vijf mensen het zogeheten HSV-virus, dat zich zowel rond de lippen kan manifesteren als op de geslachtsdelen. Als de besmetting eenmaal is opgetreden, blijft het virus levenslang aanwezig in het lichaam en kan het af en toe weer actief worden. Bijvoorbeeld bij stress of vermoeidheid. ‘We moeten altijd vermijden dat een pasgeboren baby besmet wordt met het virus’, zegt dokter Johan Van Wiemeersch, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Gyneacologie. ‘Het risico op hersenontsteking is te groot. In het slechtste geval kan het fataal aflopen.’
In België heeft Van Wiemeersch geen weet van baby’s die gestorven zijn aan het HSV-virus. ‘Maar het gevaar is er wel. Precies daarom waarschuwen we onze vroedvrouwen en sowieso elke moeder dat ze hun baby in geen geval mogen kussen als ze herpes hebben. Soms gebeurt het dat we vlak voor de bevalling merken dat een moeder herpes heeft op haar geslachtsdelen. Dan twijfelen we geen moment en gaan we meteen over tot een keizersnede. Om de simpele reden dat we koste wat het kost willen vermijden dat de baby, bijvoorbeeld via het geboortekanaal, in contact zou komen met het virus.’
In Groot-Brittannië is dat soort voorlichting onbestaande, zegt Ruth Schofield. ‘Omdat er zo zelden een baby aan herpes sterft, vinden ze het blijkbaar niet nodig om de mensen erover te informeren. Daarom kan ik moeders alleen maar oproepen: als ze nog maar denken besmet te zijn, kunnen ze zich beter al laten testen en hun dokter waarschuwen. Want zoiets wil niemand meemaken. Ik ween nog elke dag om het verlies van Jennifer.’

Bron: Nieuwsblad.be