Moeder besmette pasgeboren zoontje met virus

DEINZE – Tessa Vallaeys (24) had haar pasgeboren baby nog maar juist liefdevol gekust en geknuffeld toen bleek dat ze haar zoontje ongewild besmet had met het herpesvirus. ‘Een koortsblaas lijkt onschuldig, maar tien dagen later hebben we Xander begraven.’

Enkele weken geleden was het overlijden van een pasgeboren Britse baby wereldnieuws: het meisje had een kus gekregen van haar moeder die herpes had en was aan het virus bezweken (Het Nieuwsblad/De Gentenaar 28 februari) . In reactie daarop contacteerde een Vlaamse moeder onze redactie om haar gelijkaardige, tragische verhaal te doen.

De kleine Xander was amper tien dagen oud toen hij stierf, begin 2007. Alles begon met een onschuldig blaasje op zijn hoofd. ‘Zoals elk kersverse moeder was ik een beetje ongerust’, vertelt Tessa Vallaeys uit Astene, deelgemeente van Deinze. ‘De kinderarts zei dat we ons geen zorgen moesten maken. Het was een geboortevlekje, meer niet. Tot ik later op de dag nog zo’n blaasje opmerkte. Plots wist onze dokter het allemaal niet meer zo goed. We moesten meteen naar de dermatoloog en naar het laboratorium.’

Nog vóór Tessa en haar man het goed en wel beseften, was hun kind getroffen door het herpesvirus. Dat sluimert in het bloed, wacht tot de weerstand van het lichaam minimaal is en breekt dan uit. Voor volwassenen iets onschuldigs, want bijna vier op de vijf hebben wel vaker last van koortsblazen.

Maar voor baby’s, die zo al minder weerstand hebben, is het risico een pak groter. Hoewel, het komt zelden voor dat een baby er aan sterft. ‘Bij ons heeft het noodlot toch toegeslagen. Op 5 januari ben ik bevallen. Tien dagen later, op 15 januari, is Xander in mijn armen gestorven’, zegt Tessa.

‘Ook wij hadden nooit gedacht dat die blaasjes uiteindelijk zijn dood zouden betekenen. De dokters hebben ons achteraf verteld dat ze één keer per jaar een baby’tje binnenkrijgen met zo’n virus. Maar dan nog sterven die kindjes daar niet aan. Toen wij na zeven dagen in het ziekenhuis naar huis mochten, hadden de dokters ons ook gerustgesteld. Xander had herpes, zoals een koortsblaas, zeiden ze ons. We moesten ons zeker geen zorgen maken. Een siroopje geven en alles zou in orde komen.’

‘Toen Xander plots niet meer at, dachten we dat het aan de papflessen lag. Of aan de melk. Maar wat we ook deden, niets hielp. Hij begon zelfs een beetje vreemd te kreunen. Wanhopig zijn we toen opnieuw naar het ziekenhuis gegaan, waar ze bloed begonnen te prikken en echo’s namen. Plots zagen we de paniek in de ogen van die dokter. Er was iets ernstigs aan de hand en onze Xander moest onmiddellijk naar het UZ in Gent.’

‘Ik krijg nog tranen in de ogen als ik eraan terugdenk. Ze hadden hem in een speciaal isolatiekamertje gelegd. Buisjes in zijn neus, op zijn hoofd, zijn armen, zijn navel. We moesten een schort en een masker dragen. Vreselijk om je kind zo te zien.’

‘Dat virus had op één, twee, drie het leven van dat kleine ventje verwoest. Zowel zijn lever, nieren, longen als hersenen waren aangetast. In feite was elk orgaan in zijn lichaam getroffen. De professor kwam naar ons toe en toen wisten we het eigenlijk al. Alleen een wonder kon hem nog redden. En dan nog zou hij verder leven als een plant. Ik was verdorie juist tien dagen moeder. Ik verzeker je, dan moet je even gaan zitten.’

Diezelfde nacht nog stierf Xander. Officieel aan een combinatie van het herpesvirus en een griepje. ‘Maar de dokters hebben ons gezegd dat het virus zijn dood is geworden. Ik was totaal van slag. Alsof ik naar een slechte film zat te kijken. De ene dag was ik nog een zorgeloze moeder en nauwelijks 24 uur later was ik mijn baby kwijt. Mensen kregen ons geboortekaartje en amper een dag later viel een doodsbrief in de bus. Zoiets gebeurt normaal gezien niet.’

‘Ik ben er vrij zeker van dat ik diegene ben die dat virus heb doorgegeven, maar ik kan me er niet schuldig om voelen. Het is onbewust gebeurd. Door een kus of inwendig, via de placenta. Ze hebben het nog verder willen onderzoeken via een autopsie, maar dat hebben we geweigerd. Onze Xander zag er zo al slecht genoeg uit, ze moesten er niet nog eens in gaan snijden.’

Intussen is Tessa opnieuw mama geworden, al verliep ook dat niet vlekkeloos. ‘Liander was één dag oud of we zagen ook bij hem van die blaasjes. Ook herpes. Als ik het zelf niet had meegemaakt, ik zou het zelf niet geloven. Mijn hart sloeg tegen honderd per uur, maar we waren wel dubbel zo alert natuurlijk.’

‘Gynaecologen waarschuwen voor van alles en nog wat, maar niet voor herpes of een koortsblaas’, zegt Tessa. ‘Daarom wil ik tegen alle moeders met een pasgeboren baby zeggen: wees voorzichtig als je dat virus hebt. Ik wens niemand de gruwel toe die wij hebben meegemaakt.’

Bron: Het Nieuwsblad