Waar ik me, als nieuweling én ver van huis, het meest zorgen om maak, is partnerwaarschuwing. Natuurlijk kan het me schelen hoe vaak ik recidieven zal hebben en hoe pijnlijk die zijn, maar dat alles verdwijnt in het niets als ik denk aan de toekomst en relaties. Je hebt een plicht als drager van herpes. Ik geloof zelf wel dat herpes genitales in een gezonde relatie te overbruggen valt, maar ik heb er toch schrik voor. En daarnaast: aan een zulke relatie gaat natuurlijk een zoektocht vooraf. En om eerlijk te zijn, ik ben op dit moment nog niet eens toe aan een serieuze relatie.
Even plakken wat ik net gelezen heb: (en daarna stel ik mijn vragen)
"Omdat bij soa en zeker bij herpes genitalis vaak niet vast te stellen is wie de oorspronkelijke infectiebron is geweest, wordt in de soabestrijding niet gesproken over bronopsporing, maar van contactonderzoek en partnerwaarschuwing.
Gezien de hoge seroprevalentie in de bevolking en het grote aantal asymptomatische HSV-2-dragers, heeft contactonderzoek weinig zin; ‘don’t hunt the virus’.
Het kan in vaste relaties wel zinvol zijn om de partner te waarschuwen en eventueel te testen. Zijn beide partners positief voor HSV, dan hoeven binnen de relatie verder geen preventieve maatregelen genomen te worden. Bij hivseropositieven kan het ook nuttig zijn de HSV-status van de partner te weten. (Meij99)
In verband met de onrust die een soa kan geven in een relatie is goede en duidelijke informatie over het (asymptomatische) beloop van de infectie en mogelijkheid op recidieven belangrijk.
De mogelijke levenslange infectieusiteit is een belemmerende factor in het aangaan van seksuele relaties. Het feit dat herpes vaak overgedragen wordt door asymptomatische dragers maakt effectieve preventie bijzonder lastig. Aangetoond is dat het gebruik van condooms vooral vrouwelijke partners van mannelijke HSV-2-dragers een hoge mate van bescherming biedt. (Wald01) Andersom is dit veel minder het geval gezien de veel uitgebreidere lokalisatie van herpeslaesies bij vrouwen. (Bos07) Wellicht zou het vrouwencondoom hierbij een rol kunnen spelen. Hier is echter weinig onderzoek naar gedaan.
Toch is het raadzaam om als er zichtbare laesies aanwezig zijn geen seksuele contacten te hebben (dit geldt ook voor orale seks bij een koortslip), of dan in ieder geval condooms of een beflapje te gebruiken."
Wat ik me dus afvraag, is: Wie vertel je het, en wie niet? Want je hebt blijkbaar niet de plicht aan actieve partnerwaarschuwing te doen? Ik vind het evident dat je in een vaste relatie je partner eerlijk op de hoogte brengt van je situatie, maar waarschijnlijk doet niet iedereen dit. Kan je eigenlijk vervolgd worden als je iemand besmet met een ziekte waarbij partnerwaarschuwing verplicht is? (een vraag die nu opeens oprijst)
Echter, alvorens de vaste relatie er is, of in het geval van een flirt of one-night-stand, is er contact. Als je deze contacten veilig houdt (dit is ook een evidentie), dus seks hebt buiten een aanval én steeds een condoom gebruikt, dan hoef je dus je partner niet te waarschuwen?
En wat met een "seks-relatie", want dat is seks op regelmatige basis, en dan vind ik weer wel dat je méér de plicht hebt je partner te waarschuwen.
Dit zijn dingen waar ik het met mijn huisdokter ook nog over wil hebben, maar daar heb ik momenteel de mogelijkheid nog niet voor.
Wat zijn jullie ideeën over dit soort situaties?
Dan nog een laatste vraag: Is hier iemand die ooit iemand per ongeluk besmet heeft buiten een vaste relatie? (Want in een vaste relatie moet je dus je partner op de hoogte brengen, best toch)
Alvast bedankt voor de reacties
