Verhaal van Cora

Ik had een relatie die ten einde liep toen ik de eerste voortekenen van wat later herpes bleek te zijn kreeg. Jeuk, pijn en omdat ik vaker een schimmelinfectie heb gehad belde ik de dokter voor medicijnen. Na een week waren de verschijnselen nog niet weg en ging ik bij de dokter langs. Ik had blaasjes, vooral in de anusstreek en ze dacht aan herpes. Nu had ik eerder dat jaar ook al dergelijke verschijnselen gehad, maar toen verliep het genezingsproces zo dat het achteraf geen herpes maar wel degelijk een schimmelinfectie was. Deze keer twijfelde mijn arts daar niet zo aan en gaf ze me, behalve zalfjes tegen de pijn, ook medicijnen die wellicht zouden kunnen helpen om vakere aanvallen te voorkomen. Ik schrok me dood van de diagnose en de dingen die zij me erover vertelde. Thuis ging ik het internet raadplegen en daar werd ik nog veel wanhopiger van. Ik hou erg veel van liefde en sex en realiseerde me dat ik zowiezo nooit meer sex zonder een condoom zou kunnen beleven en verder, wie zou iets aan willen gaan met iemand die herpes heeft???? Ik lichtte mijn ex-vriend in en nog iemand met wie ik recentelijk sexueel contact had gehad, een ervan heeft zich laten testen maar was negatief. Ik kon me ook niet voorstellen van wie ik het gekregen had, ik had wel iets gehad met iemand die wellicht een koortslip had, maar dat was meer dan een half jaar eerder! Maar van wie ik het gekregen had liet me eigenlijk ook koud, ik had het nu en moest er mee verder. Van het lezen van de Hiso-site op internet werd ik nog veel depressiever. Ik besloot een afspraak te maken met de GGD om een test te laten doen, want heel misschien had mijn dokter het wel mis.......

Dat bleek helaas niet zo te zijn, ik werd getest en had geen enkele SOA, behalve herpes dan. De arts die me onderzocht op de GGD was heel erg aardig en open en daarna kreeg ik nog een gesprek met een sociaal verpleegkundige. Dit was een fantastische man! Ik kreeg heel veel voorlichting van hem, veel tips en informatie. Uit het gesprek met hem bleek dat het allemaal niet zo erg was als het leek. De eerste tip die hij me gaf was om vooral niet op de Hiso-site te kijken! Op mijn vraag of ik een eventueel toekomstige vriend zou moeten inlichten zei hij dat dat niet persé hoefde, zeker niet als je niet weet of het een langdurige relatie wordt, maar natuurlijk wel altijd vrijen met condoom. Ook vertelde hij me dat heel veel mensen herpes-drager zijn zonder dit te weten. Dat het helemaal niet zo was dat je na een aanval meerdere aanvallen zou kunnen krijgen, dat het best bij deze ene aanval kon blijven en ik verder een normaal leven zou kunnen leiden. Ik ging zingend met de radio naar huis van deze afspraak!

Nu was het zo dat ik al een afspraak had met iemand, met wie ik allang mailde en op wie ik eigenlijk via mail al een beetje verliefd was. Ik zag het contact met hem heel erg zitten en hij ook. Voor dat we elkaar gingen ontmoeten ging ik nog een weekendje weg met mijn dochter. Zij is 19, studeert geneeskunde en we vertellen elkaar altijd alles. Ik had niet gedacht om dit te vertellen, maar tijdens dat weekend vertelde ik het toch. Het gesprek ging in het kort als volgt:

- ik moet je iets ergs vertellen, ik heb een SOA
- oh nee mama!!! Wat is het????? (ze schrok zich uiteraard dood)
- het is herpes
- oh gelukkig, dat is niet erg.

En we genoten weer verder van ons weekend. Daarna had ik dus een eerste afspraak met die man, ik zal hem hier maar Jan noemen. Tijdens ons mailcontact bleek al dat we sexueel erg aan elkaar gewaagd waren, we hadden ook beiden interesse (en een beetje ervaring met) bdsm. Omdat mijn huisarts ook verteld had dat "heftige sex" een aanval van herpes kan veroorzaken was ik daar wel een beetje bang voor. Enfin, ik ontmoette Jan, en het klikte van het eerste moment. We hadden een heel gezellige avond en deze eindigde ook in bed. Niet de normale gang van zaken voor mij, maar het contact tussen ons was inmiddels zo intens. Later hebben we het er nog wel eens over gehad dat het eigenlijk niet zo had gemoeten, maar toen was het zo natuurlijk en spontaan. Ik wilde wel vrijen met condoom en na lang zoeken had hij er een gevonden (mijn tas zat er natuurlijk vol mee, maar daar wilde ik niet mee voor den dag komen).

Hierna spraken we erover en vroeg ik hem ook waarom hij dacht dat ik met een condoom wilde vrijen. Hij vertelde toen dat hij zich had laten testen voor een eerdere relatie en zijn vriendin toen ook en dat hij zwart op wit had dat hij geen SOA had. Ik heb hem verteld van de herpes. Jan was een erg ontwikkelde man en wist er ook wel het een en ander van, zoals dat veel mensen drager zijn maar het niet weten. Hij wilde er wel alles van weten en ik heb hem verteld wat ik wist. Ik heb hem ook verteld hoe een aanval verliep en dat vond hij niet zo allarmerend. Hij vertelde mij dat hij een hekel had aan vrijen met condoom (zoals de meeste mensen) en zei: Dan krijg ik het ook maar.......

Vanaf dat moment hebben we sex gehad zonder condoom. Erg heftige sex en veelvuldig. Jan en ik hebben een half jaar een relatie gehad waarin we soms wel 10 keer sex hadden in een week. Geen van beiden hebben we een herpesaanval gehad. Hij dacht dat hij immuun voor mij was, wat niet zo bleek te zijn toen we beiden verkouden werden! Zelfs heb ik in die tijd geen schimmelinfectie gehad, terwijl dat voorheen vaak voorkwam.

Helaas is mijn relatie met Jan beëindigd, maar dit had dus absoluut niets met herpes te maken, meer met verminderde liefde voor elkaar.

Zou ik nog ooit een relatie aangaan, dan zal ik het op dezelfde manier doen denk ik. In ieder geval vrijen met condoom totdat we van elkaar weten wat we wel of niet hebben. Het enige wat me de laatste tijd nog aan herpes heeft doen denken was toen ik als bloeddonor een formulier in moest vullen. Daar stond niets in over herpes, maar ik vroeg om een gesprek met de arts en vertelde het hem daarin. Hij zei dat ik dan tot 1 jaar na de aanval moest wachten met bloed geven. Mijn eerste herpesaanval is inmiddels 7 maanden geleden. Ik weet heus wel dat ik niet gevrijwaard ben van meer aanvallen, hoewel de sociaal verpleegkundige me vertelde dat de meeste mensen echt maar een aanval in hun leven hebben. Ik denk ook dat de medicijnen die ik direct van mijn arts kreeg geholpen hebben. Het is niet zo dat deze medicijnen herpes genezen, maar misschien, omdat ik ze zo snel kreeg hebben ze toch geholpen.

Ik denk er eigenlijk nooit aan dat ik herpes heb. Hoeveel mensen hebben het niet, of het nu een koortslip is (wat ik nog nooit gehad heb) of iets anders. Zou ik een leuke man ontmoeten, ja dan zal het weer ter sprake komen, maar verder speelt het eigenlijk geen rol meer in mijn leven. Dus, wat er ook verteld wordt op de Hiso-site, hoe donker je leven dan ook lijkt en hoe donker het misschien voor sommige mensen ook is, het leven kan best leuk blijven met herpes. Natuurlijk is het iets anders als je vaak en veel aanvallen hebt, maar het kan na een eerste aanval ook anders uitpakken en ik vind het belangrijk dat ook dat eens verteld wordt!